Berliner Zeitung, Claus Peymann'ın durumunun ne olduğunu ve röportaj yapmaya istekli olup olmayacağını dikkatli bir şekilde sorduğunda, birçok şehitten sonra oldukça iyi performans gösterdiği ve onu selamladığı söylendi. Ancak gücü bir konuşma için yeterli değildi. Bir yıl önce, darbe ona çarpmıştı ve şimdi yaşadığı Köpenick'te dışarıdaki tiyatro ailesinin çemberinde iyileşecekti.
Tartışma ne olursa olsun, trompet şokunu duyulabileceği her zaman güvenli bir pozisyon buldu. Peymann'ın trompet darbeleri kulak çınlamasına neden oldu, ama aynı zamanda oryantasyon gibi bir şey verdiler, ikilem için kısaca koydular, sizi rutinlerin uykusundan uyandırdılar ve görünüşte uzun görünen birkaç uzunluksal gerçekleri bellekte ve bazen de yerinde çağırdı. Adaletsizlikler, endişeler, krizler ve sızan sosyal vicdan ile karmaşık dünya durumu Peymann'dan birkaç açık ve güçlü yumruk çizgisi kullanabilirdi. Ve bir tavır almayı tercih edeceğiniz Zampano yok. Şimdi röportaj hakkında tekrar sormanın zamanı geldi. Sonra ölümü haberi bize ulaşır.
Sık sık yazılı bir cümle burada geçerlidir: Alman tiyatrosu bir babayı kaybetti. Asi oğlunun rolünü yırtmayı ve oynamayı hiç bırakmayan bir baba. Zengin deneyim hazineleri ve pubertal korkusuzluk, tiyatroyu ve dünyayı geliştirmek için onunla sallanabildi. Evet, Peymann'ın dünya siyasetindeki sağlam güç kelimelerinin birkaçının Rupel'i en kalın pantolonlarla getireceği varsayımının bir nedeni var.
Dünyayı unuttuğunuz bir çocuk oyunu
Buradaki tüm yasla, buraya çağrılan tiyatro eleştirmeni, Claus Peymann'ın kendisini üç yıl önce onunla röportaj için hazır bulduğu için mutlu ve minnettar. Renaissance Tiyatrosu'nda sıcak bir Mayıs Günü'nde tanıştık. Fuayede bekledim ve Peymann'ın yönü hakkında yazdığım ve şimdi beni kesinlikle kulaklarımın etrafına vuracağı ihanetimi hatırlamaya çalıştım.
Eleştirmen olduğumda, Peymann'ın harika zamanı zaten onun arkasındaydı. Tiyatronun kısa bir sanat olduğu ve performans sırasında geçtiği konusunda dikkatli değildi, ancak aurasında elindeki tüm değerlerini, hislerini ve skandallarını taşıdı. Sahnedeki başlatılmamış olanlar çok az görülebilir, ancak büyük jestler, tombul imalar ve iyi bir metin arasında, doğru şeyi yapma inancının size hızla arttığı – dünyayı unuttuğunuz ve her şeyin okunaklı anlamı olduğunu ve süredir tanınabileceğini iddia ettiğiniz bir çocuğun oyunu gibi.
Üç yıl önce, merdivenlerden çıktığında, ikisi de yeminli bir kelime (fahişeler) ile düşündüğümüzde ve kalbimden güldüğünde, birbirimizin önünde aniden garip görünen ve satın alınan birçok engellemeyi kaybettik. Peymann, tiyatroda birçok zor saat için yanımda alındı, bazı saygısız cümleler koydum – ama şimdi ikimizin de iki saat boyunca sevdiğimiz bir şeyden bahsettik.
Luck off of Luck Carmen-Maja Antoni
Peymann – her zaman ihtişamını yansıtmaktan yorulmayan tiyatro insanları tarafından çevrili olsa bile – şimdiki, kendi efsanesinden tekrar kaymış olsa bile, savunmasız ve kendi kendine karşı savunmasızdı, titreşen tiyatro kalplerinden kararlar verdi. Örneğin, Carmen-Maja Antoni'yi yıllarında Berlin Topluluğu'nda kahramanına yaptı ve bu yüzden kesinlikle başarılı yıllarından birçok Diva'yı çarptı. Antoni, Peymann Ham'ı tahtaların üzerinden geçirdi, bu yüzden sahnenin kimin ve brecht'in gerçekte kime ait olduğu her zaman açıktı.
Bremen öğretmeni 1937'de doğdu, 1956'da okumaya başladı, bu da üniversitelerdeki siyasi tartışmalar alındığı ve kendi fakültelerine verilen derslerden daha ilginç olduğu için biraz zaman aldı. Ayrıca yönettiği bir üniversite tiyatrosu vardı. Orada, Heidelberg'deki (66/67) ilk istasyonlarında 68 fırtınada, Tat Frankfurt AM Main (68/69) ve daha sonra Schaubühne'de (70/71) her zamanki bir DENSER ağına genişlemek için ilk temasları yaptı. O zaman bile aktör Otto Sander ve yönetmen Ulrich Wildgruber gibi insanları okudu. Daha sonra Gert Voss, Traugott Buhrre, Ignaz Kirchner, Kirsten Dene, Elisabeth Orth ve Angela Winkler gibi aktörler Peymann'ın ününe katkıda bulundu.
Sadık düşman Peter Stein
Bununla birlikte, bazı bağlantılar da bir ömür boyu sadık kalan ve folklorik gülümsemelere bakan düşmanlıklara dönüştü. Böylece Schaubühen'in kurucusuna ve rakip Peter Stein'ı iddia etti. Birlikte zaman sadece birkaç ay sürdü, sonra Peymann, Berlin Schaubühne'yi halkı ile bir anlaşmazlık içinde tekrar çıkardı – ayrıca erkenden CO -belirleme modelinin ve oldukça diktatörlük takım çalışması görüşünün eşleşmediğini gördü. Yaban domuzlarının bahçesinde de hissettiği kolerizm eğiliminin asla sırrını yapmadı ve tamamen zararsız olduğunu düşünse bile, acıya neden olduğunu ve onun için işe yarayan bazılarına zarar verdiğini tahmin etmiş olmalı.
Aslında, Schaubühen-Intermezzo'dan sonra zaten Berlin topluluğuna gitmek istemişti, ancak Helene Weigel ile röportajı desteklemişti. Serbest yönetmen olarak birkaç yıl sonra, siyasi olarak hala çalkantılı yıllarda Stuttgart Devlet Tiyatrosu'nun yönetimi verildi, burada sanatsal değerlerine ek olarak, manşetlerin ilk hit başarısını elde etti.
RAF terörist Gudrun Ensslin'in diş tedavisi için bağışlar istedi. Büyük başlıklar öfkenin önünde kırmızıya koştu, Başbakan Hans Filbinger taslağı için kampanya yürüttü, ancak Peymann'ın ilk ve son dönemini hala daha sıcak anılarda kutlandığı Schwaben'in başkentinde bitirmesine izin verildi. Peymann, selefi Peter Zadek'ten hala sıcaktı: Schauspielhaus Bochum'a hala sıcaktı.
Burgtheater tahtında bir piefke
En son Thomas Bernhard ile tanıştığı burada, gerçek tutkusunun, tüm sadakatle sahneye getirmek istediği dramatistin çalışmalarında yattığını, en azından yaratıcı bir yönetmen olarak ilişkili tevazu, her zaman çok açık bir şekilde iletilen ticari markası haline geldiğini anladı. Özellikle Viyana Burgtheater Direktörü olarak yıllarında, Thomas Bernhard ile birlikte en büyük başarılara ulaştı, aynı zamanda Elfriede Jeline tarafından da.
1986'da burada bir piefke olarak tanrılara geldi ve Alp Cumhuriyeti'ni güvenilir bir düzenlilikle aşırı yüklemeye getirdi. Dünyanın hiçbir yerinde Peymann'ın minnettar bir kitle için siyasi ve kışkırtıcı yeteneğini umamaz. Kutlandı ve lanetlendi, gübre yükleri tiyatroya davet edildi, onu tehdit etti, ona karşı koştu ve onu parlamento tartışmalarına konu yaptı. Onun için en büyük zevkti ve bu rolde Thomas-Bernhard metinlerinde tekrar eden bir figür olarak sanatın sonsuzluğuna adım attı.
Hafızada, son zamanlarda kalbime götürdüğünüz hafif, dikkatli ve adil bir tiyatro babası olabilirse ve son işinin dehşeti, 2017'de Berlin topluluğuna veda ettiği büyük ve çok yüksek sesli havai fişeklerden daha sabır olarak bir sabır olarak çözüldüğünde – bu çizgilerde gerçek versiyonunda yaşadığı ve kendi sevincine yaşadığı. Claus Peymann, son saatlerinde şimdiki zamanın onsuz nasıl yapılması gerektiğini merak ederse: Herhangi bir cevap bilmiyoruz ve yalnız kaldığımız.
Tartışma ne olursa olsun, trompet şokunu duyulabileceği her zaman güvenli bir pozisyon buldu. Peymann'ın trompet darbeleri kulak çınlamasına neden oldu, ama aynı zamanda oryantasyon gibi bir şey verdiler, ikilem için kısaca koydular, sizi rutinlerin uykusundan uyandırdılar ve görünüşte uzun görünen birkaç uzunluksal gerçekleri bellekte ve bazen de yerinde çağırdı. Adaletsizlikler, endişeler, krizler ve sızan sosyal vicdan ile karmaşık dünya durumu Peymann'dan birkaç açık ve güçlü yumruk çizgisi kullanabilirdi. Ve bir tavır almayı tercih edeceğiniz Zampano yok. Şimdi röportaj hakkında tekrar sormanın zamanı geldi. Sonra ölümü haberi bize ulaşır.
Sık sık yazılı bir cümle burada geçerlidir: Alman tiyatrosu bir babayı kaybetti. Asi oğlunun rolünü yırtmayı ve oynamayı hiç bırakmayan bir baba. Zengin deneyim hazineleri ve pubertal korkusuzluk, tiyatroyu ve dünyayı geliştirmek için onunla sallanabildi. Evet, Peymann'ın dünya siyasetindeki sağlam güç kelimelerinin birkaçının Rupel'i en kalın pantolonlarla getireceği varsayımının bir nedeni var.
Dünyayı unuttuğunuz bir çocuk oyunu
Buradaki tüm yasla, buraya çağrılan tiyatro eleştirmeni, Claus Peymann'ın kendisini üç yıl önce onunla röportaj için hazır bulduğu için mutlu ve minnettar. Renaissance Tiyatrosu'nda sıcak bir Mayıs Günü'nde tanıştık. Fuayede bekledim ve Peymann'ın yönü hakkında yazdığım ve şimdi beni kesinlikle kulaklarımın etrafına vuracağı ihanetimi hatırlamaya çalıştım.
Eleştirmen olduğumda, Peymann'ın harika zamanı zaten onun arkasındaydı. Tiyatronun kısa bir sanat olduğu ve performans sırasında geçtiği konusunda dikkatli değildi, ancak aurasında elindeki tüm değerlerini, hislerini ve skandallarını taşıdı. Sahnedeki başlatılmamış olanlar çok az görülebilir, ancak büyük jestler, tombul imalar ve iyi bir metin arasında, doğru şeyi yapma inancının size hızla arttığı – dünyayı unuttuğunuz ve her şeyin okunaklı anlamı olduğunu ve süredir tanınabileceğini iddia ettiğiniz bir çocuğun oyunu gibi.
Üç yıl önce, merdivenlerden çıktığında, ikisi de yeminli bir kelime (fahişeler) ile düşündüğümüzde ve kalbimden güldüğünde, birbirimizin önünde aniden garip görünen ve satın alınan birçok engellemeyi kaybettik. Peymann, tiyatroda birçok zor saat için yanımda alındı, bazı saygısız cümleler koydum – ama şimdi ikimizin de iki saat boyunca sevdiğimiz bir şeyden bahsettik.
Luck off of Luck Carmen-Maja Antoni
Peymann – her zaman ihtişamını yansıtmaktan yorulmayan tiyatro insanları tarafından çevrili olsa bile – şimdiki, kendi efsanesinden tekrar kaymış olsa bile, savunmasız ve kendi kendine karşı savunmasızdı, titreşen tiyatro kalplerinden kararlar verdi. Örneğin, Carmen-Maja Antoni'yi yıllarında Berlin Topluluğu'nda kahramanına yaptı ve bu yüzden kesinlikle başarılı yıllarından birçok Diva'yı çarptı. Antoni, Peymann Ham'ı tahtaların üzerinden geçirdi, bu yüzden sahnenin kimin ve brecht'in gerçekte kime ait olduğu her zaman açıktı.
Bremen öğretmeni 1937'de doğdu, 1956'da okumaya başladı, bu da üniversitelerdeki siyasi tartışmalar alındığı ve kendi fakültelerine verilen derslerden daha ilginç olduğu için biraz zaman aldı. Ayrıca yönettiği bir üniversite tiyatrosu vardı. Orada, Heidelberg'deki (66/67) ilk istasyonlarında 68 fırtınada, Tat Frankfurt AM Main (68/69) ve daha sonra Schaubühne'de (70/71) her zamanki bir DENSER ağına genişlemek için ilk temasları yaptı. O zaman bile aktör Otto Sander ve yönetmen Ulrich Wildgruber gibi insanları okudu. Daha sonra Gert Voss, Traugott Buhrre, Ignaz Kirchner, Kirsten Dene, Elisabeth Orth ve Angela Winkler gibi aktörler Peymann'ın ününe katkıda bulundu.
Sadık düşman Peter Stein
Bununla birlikte, bazı bağlantılar da bir ömür boyu sadık kalan ve folklorik gülümsemelere bakan düşmanlıklara dönüştü. Böylece Schaubühen'in kurucusuna ve rakip Peter Stein'ı iddia etti. Birlikte zaman sadece birkaç ay sürdü, sonra Peymann, Berlin Schaubühne'yi halkı ile bir anlaşmazlık içinde tekrar çıkardı – ayrıca erkenden CO -belirleme modelinin ve oldukça diktatörlük takım çalışması görüşünün eşleşmediğini gördü. Yaban domuzlarının bahçesinde de hissettiği kolerizm eğiliminin asla sırrını yapmadı ve tamamen zararsız olduğunu düşünse bile, acıya neden olduğunu ve onun için işe yarayan bazılarına zarar verdiğini tahmin etmiş olmalı.
Aslında, Schaubühen-Intermezzo'dan sonra zaten Berlin topluluğuna gitmek istemişti, ancak Helene Weigel ile röportajı desteklemişti. Serbest yönetmen olarak birkaç yıl sonra, siyasi olarak hala çalkantılı yıllarda Stuttgart Devlet Tiyatrosu'nun yönetimi verildi, burada sanatsal değerlerine ek olarak, manşetlerin ilk hit başarısını elde etti.
RAF terörist Gudrun Ensslin'in diş tedavisi için bağışlar istedi. Büyük başlıklar öfkenin önünde kırmızıya koştu, Başbakan Hans Filbinger taslağı için kampanya yürüttü, ancak Peymann'ın ilk ve son dönemini hala daha sıcak anılarda kutlandığı Schwaben'in başkentinde bitirmesine izin verildi. Peymann, selefi Peter Zadek'ten hala sıcaktı: Schauspielhaus Bochum'a hala sıcaktı.
Burgtheater tahtında bir piefke
En son Thomas Bernhard ile tanıştığı burada, gerçek tutkusunun, tüm sadakatle sahneye getirmek istediği dramatistin çalışmalarında yattığını, en azından yaratıcı bir yönetmen olarak ilişkili tevazu, her zaman çok açık bir şekilde iletilen ticari markası haline geldiğini anladı. Özellikle Viyana Burgtheater Direktörü olarak yıllarında, Thomas Bernhard ile birlikte en büyük başarılara ulaştı, aynı zamanda Elfriede Jeline tarafından da.
1986'da burada bir piefke olarak tanrılara geldi ve Alp Cumhuriyeti'ni güvenilir bir düzenlilikle aşırı yüklemeye getirdi. Dünyanın hiçbir yerinde Peymann'ın minnettar bir kitle için siyasi ve kışkırtıcı yeteneğini umamaz. Kutlandı ve lanetlendi, gübre yükleri tiyatroya davet edildi, onu tehdit etti, ona karşı koştu ve onu parlamento tartışmalarına konu yaptı. Onun için en büyük zevkti ve bu rolde Thomas-Bernhard metinlerinde tekrar eden bir figür olarak sanatın sonsuzluğuna adım attı.
Hafızada, son zamanlarda kalbime götürdüğünüz hafif, dikkatli ve adil bir tiyatro babası olabilirse ve son işinin dehşeti, 2017'de Berlin topluluğuna veda ettiği büyük ve çok yüksek sesli havai fişeklerden daha sabır olarak bir sabır olarak çözüldüğünde – bu çizgilerde gerçek versiyonunda yaşadığı ve kendi sevincine yaşadığı. Claus Peymann, son saatlerinde şimdiki zamanın onsuz nasıl yapılması gerektiğini merak ederse: Herhangi bir cevap bilmiyoruz ve yalnız kaldığımız.
