Aslında, Carl Hegemann İspanya'da olmalıydı, okumalı ve yüzmeliydi, burada her yıl Navid Kermani ve ailesini ziyaret etti ve diğer yetişkinlerin mutlu olduğu merak ve sevinçle bir şeyler yaptı: Anne Aldi'ye ve Aquapark'taki çocuklara eşlik etti. Hegemann'ın kızı Helene Hegemann ve arkadaşı Janine Ortiz'in Volksbühne'de veda akşamı için yayınladığı “Gündelik Live” kitapçığı için bir metinde, Kermani çocukların eğlenceyi ziyaret ettikleri hakkında söylediklerini yazıyor.
Onurlandırılacak yarının, kıyıya ya da gururla kıyıya veya pelvisin kenarına gururla adım attığı söyleniyor: Yani, bu hayatımın son su kaydırmasıydı. Gurur uyguntu, heyecan oynanmazdı çünkü tüm Costa Brava'daki en yüksek su kaydırdı ve Carl Hegemann zaten ortada yetmişti. Belki bu yaz tekrar düşünürdü? Kesin olan, Perşembe günü Berlin'e, Neil Young yakınlarındaki Waldbühne'de, soldaki ikinci sırada olacaktı. Öznel.
Bununla birlikte, göstergede, Carl Hegemann artık orada değil, ama ölü, 9 Mayıs'ta, hayatın ortasında, tam anlamıyla, hepsi patlayan bir temas, konuşma, proje ve randevu ağından kaynaklanan bir kalp krizinden öldü. Ve yetim Volksbühengemeinde ve Rosa-Luxemburg-Platz'a daha çok veda ederken, zaten Dorotheenstadt Mezarlığı'ndaki havalı mezarında. Yoksa cennette mi?
O akşam, Volksbühnenvisite'den kadranlı kırmızı bir peluş telefonla bile çağrıldı. Aslında, gidiyor ve her zaman olduğu gibi, önce ona sormanın güzel olduğunu belirtiyor, ancak bir uzman değil. Aksi takdirde konuşma gerçekten bu mütevazı kısıtlamanın peşinden gitti. Ama bu sefer, tüm çelişkilerin çözüldüğü cennette oldukça taklit olarak kalır. Doğrudan işten ayrıldı. Güzel dostluk içinde diyor – ve ilk giyen kişi. Tamam, Carl, bu yeni.
Akşam Volksbühne'de bir saat çok geç başlar, ancak daha sonra düzgün bir şekilde başlar, ancak Hegemann'ın en sevdiği gruplardan biri olan kapılar, Volksbühnengalion figürü Silvia Rieger ve çok yüksek sesle grup Lek: “Müzik bittiğinde – ışıkları söndürür”. Erimiş erimiş çığlıklar ve retina ışığı ile. Çok acı verici. Çok acı verici. Keder nedeniyle, aynı zamanda fiziksel olarak, beyinde alarm veren bunalmış duyusal hücreler nedeniyle, bin parçaya girdikleri ve vücut ve ruhun ayrılmasının saçmalık olduğunu hatırlattıkları için sleeing.
Sonra aktör Mirco Kreibich duvara doğru koşar, ölür, baltayı alır, sahneyi keser, tiyatronun iç organlarından ve makinelerinden dolaşır, böylece zemindeki parçalar parkoya sprey olur. Zaten Carl Hegemann'ın sloganından biriyiz, aynı zamanda iddiaların filozofu olan “Mezarınızı fethetti”.
Karin Neuhäuser ortaya çıkıyor ve birkaç ayçiçeği metin çalışmalarına atıyor ve bu gerçekten iyi, ödüllendirici ve uygun. Carl Hegemann mutlu olacağı için, sonuçta metinlerini sevdi ve ondan alıntı yapmadı, asla emin değil, ama bu dinlediğiniz şekilde, okuma konusunda hevesli olmanıza rağmen, yeterli alıcı bellek olmadan düşünceleri tekrar okumak istememenize rağmen. Sadece buna katılıyorum çünkü Carl Hegemann ile aynı fikirde olmak eğlenceliydi, aynı zamanda bilgi dışında.
Carl Hegemann, 1980 yılında kurulan Frankfurt Kurorchester'ın ön adamıydı.Volksbühne
Hegemann, kitap başlık formatında önde gelen denemeler bu akşam daha fazla çağrılacak. Örneğin: Alanı olmayan bir şey yok. Veya: inanabileceğimiz şey. Veya: Tiyatro hata yapmak zorundadır, burada yanlış bir şey yapmak doğru. Veya: parayı atın ve piyasa ekonomisini kurtarın. Veya: talihsiz aşk için savunma. Veya: Bana bir misyon ifadesi verin (Kathrin Angerer, totaliterisizmin özlemi hakkında metni korkunç bir şekilde değerlendirir).
Tüm bu konular hemen yaşamaya başlar ve neyse ki bunları yırtılmış, düzenlenmiş ve kaldırılmış olan azalan işlerde bulacaksınız. Carl Hegemann'ın düşünceleri, metinleri ve konuşmalarına attığı salınımı ve ruh halini ve sevgiyi unutmamaya dikkat etmelisiniz. O'nu ve onunla düşünmek ve gözlerinizle dünyaya biraz daha bakmak için boyun eğmediğinizi. Yönetmen Jette Steckel tarafından kurulan akşam, bu niyetleri kolaylaştırıyor.
Carl Hegemann tarafından enfekte olmuş birçok insanı görmek harika. Sonunda, üç saat sonra da ayakta durduğu ve tezahürat tuttuğu parquet'te de ayakta duruyordu. Ve Helene Hegemann, Joachim Meyerhoff, Martin Wuttke, Hans Löw, Jule Böwe ve diğer birçok Hegemann felsefi felsefi, mortalite etrafında şaşırtıcı derecede ve çok korkusuz bir şekilde parıldayan sahnede.
Carl Hegemann kadar genç ol!
Müzik müzikle devam etti: Igor Levit, Komi Mizrajim Togbonou, Friederike Bernhardt, Alexander Scheer ve 1. FC Union'ın Oldiecor'dan serenatlar vardı. Granios, aktris Hanna Hilsdorf kendisinden ve Hegemann'dan çok daha yaşlı bir şarkıyı yorumlarken, Frankfurt Kurorchestra'yı şarkıcı olarak yazdı. Onun korosu gerçekten çelişkili bir model olarak hizmet edebilir: “Hiçbir şey için kendim için çok iyiyim, çünkü hiçbir şey beni çok fazla getiremez. Her şeyi kabul edebilirim, sadece kendim için çok iyi olduğum hiçbir şey için.”
Tabii ki, Frank Castorf birkaç sümüklü kelime kötü gizli aşk duymayı isterdi. Bir şeye katkıda bulunması gereken en az iki tiyatro insanı artık hayatta değil: René Pollesch ve Christoph Schlingensief. İkincisi en azından Haber kaseti tarafından oynandı. Hepimiz ne kadar gençtik! Belki asla Carl Hegemann kadar genç.
Onurlandırılacak yarının, kıyıya ya da gururla kıyıya veya pelvisin kenarına gururla adım attığı söyleniyor: Yani, bu hayatımın son su kaydırmasıydı. Gurur uyguntu, heyecan oynanmazdı çünkü tüm Costa Brava'daki en yüksek su kaydırdı ve Carl Hegemann zaten ortada yetmişti. Belki bu yaz tekrar düşünürdü? Kesin olan, Perşembe günü Berlin'e, Neil Young yakınlarındaki Waldbühne'de, soldaki ikinci sırada olacaktı. Öznel.
Bununla birlikte, göstergede, Carl Hegemann artık orada değil, ama ölü, 9 Mayıs'ta, hayatın ortasında, tam anlamıyla, hepsi patlayan bir temas, konuşma, proje ve randevu ağından kaynaklanan bir kalp krizinden öldü. Ve yetim Volksbühengemeinde ve Rosa-Luxemburg-Platz'a daha çok veda ederken, zaten Dorotheenstadt Mezarlığı'ndaki havalı mezarında. Yoksa cennette mi?
O akşam, Volksbühnenvisite'den kadranlı kırmızı bir peluş telefonla bile çağrıldı. Aslında, gidiyor ve her zaman olduğu gibi, önce ona sormanın güzel olduğunu belirtiyor, ancak bir uzman değil. Aksi takdirde konuşma gerçekten bu mütevazı kısıtlamanın peşinden gitti. Ama bu sefer, tüm çelişkilerin çözüldüğü cennette oldukça taklit olarak kalır. Doğrudan işten ayrıldı. Güzel dostluk içinde diyor – ve ilk giyen kişi. Tamam, Carl, bu yeni.
Akşam Volksbühne'de bir saat çok geç başlar, ancak daha sonra düzgün bir şekilde başlar, ancak Hegemann'ın en sevdiği gruplardan biri olan kapılar, Volksbühnengalion figürü Silvia Rieger ve çok yüksek sesle grup Lek: “Müzik bittiğinde – ışıkları söndürür”. Erimiş erimiş çığlıklar ve retina ışığı ile. Çok acı verici. Çok acı verici. Keder nedeniyle, aynı zamanda fiziksel olarak, beyinde alarm veren bunalmış duyusal hücreler nedeniyle, bin parçaya girdikleri ve vücut ve ruhun ayrılmasının saçmalık olduğunu hatırlattıkları için sleeing.
Sonra aktör Mirco Kreibich duvara doğru koşar, ölür, baltayı alır, sahneyi keser, tiyatronun iç organlarından ve makinelerinden dolaşır, böylece zemindeki parçalar parkoya sprey olur. Zaten Carl Hegemann'ın sloganından biriyiz, aynı zamanda iddiaların filozofu olan “Mezarınızı fethetti”.
Karin Neuhäuser ortaya çıkıyor ve birkaç ayçiçeği metin çalışmalarına atıyor ve bu gerçekten iyi, ödüllendirici ve uygun. Carl Hegemann mutlu olacağı için, sonuçta metinlerini sevdi ve ondan alıntı yapmadı, asla emin değil, ama bu dinlediğiniz şekilde, okuma konusunda hevesli olmanıza rağmen, yeterli alıcı bellek olmadan düşünceleri tekrar okumak istememenize rağmen. Sadece buna katılıyorum çünkü Carl Hegemann ile aynı fikirde olmak eğlenceliydi, aynı zamanda bilgi dışında.
Carl Hegemann, 1980 yılında kurulan Frankfurt Kurorchester'ın ön adamıydı.Volksbühne
Hegemann, kitap başlık formatında önde gelen denemeler bu akşam daha fazla çağrılacak. Örneğin: Alanı olmayan bir şey yok. Veya: inanabileceğimiz şey. Veya: Tiyatro hata yapmak zorundadır, burada yanlış bir şey yapmak doğru. Veya: parayı atın ve piyasa ekonomisini kurtarın. Veya: talihsiz aşk için savunma. Veya: Bana bir misyon ifadesi verin (Kathrin Angerer, totaliterisizmin özlemi hakkında metni korkunç bir şekilde değerlendirir).
Tüm bu konular hemen yaşamaya başlar ve neyse ki bunları yırtılmış, düzenlenmiş ve kaldırılmış olan azalan işlerde bulacaksınız. Carl Hegemann'ın düşünceleri, metinleri ve konuşmalarına attığı salınımı ve ruh halini ve sevgiyi unutmamaya dikkat etmelisiniz. O'nu ve onunla düşünmek ve gözlerinizle dünyaya biraz daha bakmak için boyun eğmediğinizi. Yönetmen Jette Steckel tarafından kurulan akşam, bu niyetleri kolaylaştırıyor.
Carl Hegemann tarafından enfekte olmuş birçok insanı görmek harika. Sonunda, üç saat sonra da ayakta durduğu ve tezahürat tuttuğu parquet'te de ayakta duruyordu. Ve Helene Hegemann, Joachim Meyerhoff, Martin Wuttke, Hans Löw, Jule Böwe ve diğer birçok Hegemann felsefi felsefi, mortalite etrafında şaşırtıcı derecede ve çok korkusuz bir şekilde parıldayan sahnede.
Carl Hegemann kadar genç ol!
Müzik müzikle devam etti: Igor Levit, Komi Mizrajim Togbonou, Friederike Bernhardt, Alexander Scheer ve 1. FC Union'ın Oldiecor'dan serenatlar vardı. Granios, aktris Hanna Hilsdorf kendisinden ve Hegemann'dan çok daha yaşlı bir şarkıyı yorumlarken, Frankfurt Kurorchestra'yı şarkıcı olarak yazdı. Onun korosu gerçekten çelişkili bir model olarak hizmet edebilir: “Hiçbir şey için kendim için çok iyiyim, çünkü hiçbir şey beni çok fazla getiremez. Her şeyi kabul edebilirim, sadece kendim için çok iyi olduğum hiçbir şey için.”
Tabii ki, Frank Castorf birkaç sümüklü kelime kötü gizli aşk duymayı isterdi. Bir şeye katkıda bulunması gereken en az iki tiyatro insanı artık hayatta değil: René Pollesch ve Christoph Schlingensief. İkincisi en azından Haber kaseti tarafından oynandı. Hepimiz ne kadar gençtik! Belki asla Carl Hegemann kadar genç.
